|
|
Gastenboek
 |
Isis
Nedloni |
 |
[09 oktober,
Dinsdag, 2007, 11:41:00] |
 |
|
|
|
O,
o,o,o,, wat heb ik heerlijk gelachen
toen het moment aanbrak dat de bijna tot
houtskool vergane hond door een
brandweerman uit het raam werd
getrokken, zich uit zijn handen wrong
,op de grond kletterde en na luttele
seconden in de armen van de onopvallende
man sprong.Ik herkende daar de sublieme
geniale oplossing voor het 'alleenzijnschap'
die door de zoektocht in de taal en
beeld kunst niet aan de randjes van de
echte eenzaamheid zal
knabbelen.IHerkende haar meteen.Omdat ik
er ook een tot mijn bezit heb genomen.
Namelijk,HEKEL, mijn 'alterego'. Adriaan
van Dis is in mijn leven ook mijn
favoriete schrijver geworden.De goed
overwogen taal uit zijn ziel laat me
meer verbondenheid met het leven
voelen.Een leven zonder boeken is dan
ook onwaarschijnlijk en ben ik dankbaar
dat van Dis mijn leespad heeft
doorkruist.Met zeer vriendelijke groet
aan deze bijzondere intelligente moedige
, taalkunstenaar en tevens tere man,Isis
Nedloni |
|
|
|
|
Mieke Siemons |
|
|
[08 augustus,
Woensdag, 2007, 17:39:00] |
|
|
|
|
|
Tijdens de Promesse d'un Voyage ging ik
aan het werk met mijn familieverleden.
Mijn grootvader zou tijdens de oorlog te
werk gesteld worden aan de Pakan Baroe
spoorlijn op Sumatra. Hij overleefde het
transport niet. Het schip de Junyo Maru,
dat de krijgsgevangenen vervoerdde, werd
per ongeluk door de geallieerden
getorpedeerd. In het beeldend werk, dat
tijdens de Promesse zal ontstaan ga ik
op zoek naar een opa, die ik nooit
gekend heb, een opa die even oud is als
ikzelf, dat is raar. Tijdens mijn 1e
schetsten stelde ik me hem grijs voor en
oud, een opa, maar dat was hij
natuurlijk niet. Hij is verdronken. Hoe
is dat, onder water. Alleen maar angst?
Of komt er ook een moment dat er vrede
is, dat je rustig wegglijdt tussen de
vissen. Ik houd van water, wordt er
rustig van. De zee is mijn vriend. Toch
heeft hij mijn opa vermoord.Foto's en
meer info binnenkort op mijn website. |
|
|
|
|
Mieke Siemons |
|
|
[08 augustus,
Woensdag, 2007, 17:37:39] |
|
|
|
|
|
Tussen het geroezemoes in het betonnen
pomphuis klinkt zachte muziek, een
hypnotiserend deuntje, dat zich
eindeloos herhaalt. De geur van wierook
kruipt je neus binnen. Door een vierkant
gat in de betonnen muur kijk je een
ruimte in. Daar zit een vrouw achter een
tekentafel te schetsen, met de rug naar
je toe. Tegenover haar hangt een oude
foto, waar ze af en toe naar opkijkt.
Het portret van een man, een familielid?
De vloer staat onder water. Zacht licht
strijkt over het wateroppervlak en golft
zachtjes over de muren.Even verder kom
je bij een deuropening en loopt
aarzelend naar binnen. Hier staat geen
water, je staat veilig in de droge helft
van de ruimte. De vrouw kijkt op van
haar werk en zegt je gedag.Op de muur
ontwaar je een silhouet van een
schip.Wat is het verhaal achter de
vrouw, de man en het schip? |
|
|
|
|
x |
|
|
[22 april,
Zondag, 2007, 16:32:32] |
|
|
|
|
|
test |
|
|
|
|
Mieke Siemons |
|
|
[22 april,
Zondag, 2007, 16:30:58] |
|
|
|
|
|
Ik
lees dat uw vader overlevende is van de
ramp op de Junyo Maru. Mijn grootvader
is hierbij omgekomen, zoals zovelen. Als
beeldend kunstenaar wil ik met dit
onderwerp aan het werk gaan. Niet
eenvoudig. Momenteel zoek ik naar een
vorm, en verzamel ik informatie over de
torpedering. En ook over de Pakan Baroe
spoorlijn. Zodoende kwam ik ook op uw
website de Junyo Maru tegen. Ik vind het
belangrijk dat dit stukje van onze
geschiedenis aan de vergetelheid wordt
ontrukt. Wil Hovinga heb ik al eens
telefonisch gesproken. Uw boek Indische
Duinen heb ik overigens gelezen. Zo
stukje bij beetje, eens kom ik er wel.
Groet, Mieke Siemons (kleindochter van
Filippus Verschoor).
redactie: Deze website, gemaakt door
Judith C. Minkman, gaat óver de boeken
van Adriaan van Dis, maar is niet de
website ván de schrijver. Deze kunt u
vinden op
www.adriaanvandis.nl |
|
|
|
|
|